Verkeerslessen, lifti's en stuiterwegen

He lieve mensen,
We dachten dat elke maand in ieder geval een verhaal wel een mooi streven zou zijn. Maar pfoe, wat te vertellen, en waar te beginnen, het is een lastig karwei. Zo hebben we een prachtroute gevolgd naar de stad Iringa. Om deze stad te bereiken moesten we een stukje liften, omdat de route dwars door een nationaal park liep. De verkeerspolitie langs de weg vond het toch niet zo'n heel goed idee dat we met onze fietsjes langs de leeuwen en olifanten zouden kachelen en hield ons staande. Een probleem? Welnee, de twee agenten hielden gewoon elke auto aan die in ieder geval twee personen en twee fietsen kon dragen. En zo werden we bovenop een open pepsi truck gegooid met honderden lege kratten, een rek om je vast te houden, en vier andere passagiers. Het was leuk om te zien dat de Tanzaniaanse jongens op de truck net zo verrukt waren om de olifanten, impala's, giraffen etc. te zien als de twee "wazungu's". Natuurlijk stapten we direct na het park weer braaf op onze fietsen.

Het fietsen gaat overigens erg goed langs de hoofdwegen. Al moeten we wel de ongeschreven verkeerregels goed in acht nemen. Deze zijn:

- Als een auto/bus/vrachtwagen van achteren heel hard claxoneert is er eigenlijk weinig aan de hand. Het is vaak een aardig bedoelde begroeting. Niets meer, niets minder.

- Als een auto/bus/vrachtwagen van achteren nog harder claxoneert kun je maar beter opzij gaan (hou 'm links!), want dat betekent dat hij je rakelings voorbij zal zoefen.

- Als een auto/bus/vrachtwagen van voren komt en op jouw weghelft rijdt en claxoneert, kun je maar beter in de berm gaan rijden en in je eigen taal een vloek uitroepen.

- Als je een harde kinderstem hoort die WAZUNGU!!! uitschreeuwt, lach dan vriendelijk in de richting van die kreet, dat is beleefd. Overigens kan Joelle deze kreten wonderbaarlijk goed imiteren (vraag 't maar eens als we terug zijn).


- Verder op kruispunten en afslagen hebben grote bussen voorrang op dala dala's, (propvolle minubusjes)  dala dala's weer op auto's, auto's op fietsers, en fietsers weer op voetgangers. Helder toch?


Kortom de hoofdwegen zijn prima te befietsen! Helaas, zijn er maar grofweg twee hoofdwegen in dit prachtland. Eentje dwars in zuid-westelijke richting, de ander in noordelijke richting Arusha en Kenya. Om de centraal gelegen hoofdstad (Dodoma) te bereiken moesten we weer gaan hobbelen op een rough road. Zeg maar stuiteren, wat de keien op de weg zijn niet te missen. Om deze reden gaat bergop rijden dan ook vaak sneller dan bergaf. Reden genoeg voor ons om weer om een lift te vragen - en dat hebben we geweten. De ene keer belandden we op een truck met kei harde planken. We hebben ervaren dat de combinatie: zadelpijn + harde planken + stuiterweg niet echt ideaal is. De andere lift daarentegen zaten we heel comfortabel in een vodacom auto, met een pracht-vent: Jonathan. Hij moest nog wel even langs een telefoonmast boven op de hoogste berg van de omgeving, maar we konden mee! Uiteindelijk leverde dit een prachtuitzicht op, een gezellige avond met te veel bier, en natuurlijk een familiebezoek.

En tja, dit is dan slechts een schijntje van wat we hier allemaal meemaken. De verhalen over baba's, ochtendansjes, rare gidsen, busmaatschappijen, overland campings, bewolkte bergen, stroomvoorzieningen, veeartsen, stofwolken, uilen en masaai herders vertellen we graag een andere keer!

Kwaheri!

Joor & Joel