Lieve mensen!
Het is al lang tijd voor een verhaal, maar door alle gebeurtenissen zijn we er niet aan toegekomen er eerder een te schrijven. Maar nu eindelijk dan toch.
Het verhaal begint bij Spanje, wat gekreukeld is als een ongestreken tafelkleed. Nadat we de pyreneeën waren overgeklommen werden we geconfronteerd met nog heel veel meer bergen en erg, erg warm weer.
Ook ons geliefde routeboekje liet ons een beetje in de steek doordat de wegen waarlangs we in noord-Spanje fietsten veel weg hadden van een snelweg, wat bij Joëlle tot leidde tot een hyperventilatieaanval op de vluchtstrook. Kortom we hadden het best een beetje zwaar, en na enkele dagen ploeteren en afzien zeiden we tegen elkaar; ´dit is wel het punt waarop de vakantie een reis is geworden´.
Gelukkig werd het na een week in Spanje voor spaanse begrippen ´frigo´, de wegen vanaf Manresa rustig en de landschappen schitterend. De dorpen waar we langskomen zijn middeleeuws en lijken allemaal op een grote puist doodat er een hele hoop kleine huisjes op een puntige berg in het landschap gebouwd zijn. Winkeltjes vinden we achter duistere vliegengordijnen en campings zijn er nauwelijks, waardoor we ook al een aantal keer een lux bedje hebben beslapen.
Gisterenavond, twee weken laten zeiden we weer, ´nu is de reis echt een reis´, maar nu om weer andere redenen, die een beetje uitleg nodig hebben:
Omdat we kennis hebben mogen maken met de allesverstikkende Spaanse hitte en de uitdaging van fietsen in een droog en leeg landschap waren we toch wel wat aan het twijfelen geslagen over de bergen in Marokko en de lange droge kustweg in Mauritanië. Daarbij stonden de Franse kranten iedere dag vol met berichten over de politiek gespannen situatie in de Sahelregio. Al met al vonden we dat we niet de goden moesten verzoeken en dat het tijd werd voor het opstellen van een plan B.
Na enig getuur op de landkaart wisten we het; we gaan naar Kameroen en Gabon, de pareltjes van Afrika. Briljant plan, ookal zou het een beetje regentijd zijn, en was het wegennet een beetje beperkt, we zouden deze tropische wildernis wel eens even temmen. Dus hup een ticket geboekt, de fietsen achtergelaten op een camping op het platteland en op naar de ambassade in Madrid voor een visum.
En nu zijn we dus in Madrid, en een paar illusies armer maar een paar lessen rijker. Nadat we een correcte outfit bij de vertrouwde H&M hadden gescoord togen we met ticket, paspoorten, hotelbooking, lonelyplanets en goede moed naar de ambassade van Kameroen. We hadden al opgebeld en gevraagd of we als Nederlanders in Spanje een visum konden krijgen en dat zou niet echt een probleem moeten zijn, ook bij de ambassade in Nederland gaven ze visa af aan niet-Nederlanders. Maar nadat we ons verhaal aan het mannetje achter het loketje vijf keer hadden gedaan konden we hoog en laag springen, maar het visum kregen we niet. De enige optie die we hadden was om naar Nederland te vliegen, iets wat echt enorm tegen ons gevoel inging en bovendien ook nog enorm duur was, of de paspoorten opsturen voor een stempelje, maar dan zouden we, net zoals veel Afrikanen in Spanje, ´sans papier´ zijn, en dat leek ons toch niet echt een goed idee. De conclusie was dus dat we in het kantoor van de ambassade al tegen een harde landsgrens aanliepen nog voor we ook maar een landsgrens van Afrika gezien hadden, al was deze grens misschien vooral het resultaat van de Kameroenese bureacratie waar we door de lonelyplanet al voor gewaarschuwd waren. Balen, wast of money voor het annuleren van ons ticket. Maar wel leerzaam; ookal maak je plannen voor je reis, er zijn zoveel verschillende factoren die je route doen veranderen. En ookal wil je vanalles, niet alles is realiseerbaar, ookal zijn we jong, hebben we geld en komen we uit de EU. Transit in Madrid, we weten nu ook een beetje hoe vervreemdend dat voelt.
Maar het ontwikkelingsplatform stond natuurlijk niet lang stil en laat zich niet zomaar uit het veld slaan, dus na wat goedkope wijn hebben we gisteravond plan C bedacht. En nu, in het internetcafé hebben we maar weer een ticket geboekt, op hoop van zegen, en dit keer naar Tanzania, ook mooi, geen regentijd, veel meer wegen en slaapgelegenheden en eten, veel minder duur dan Gabon, veel minder gevaarlijke junglebeesten en slangen, wel leeuwen, en wat misschien het allerbelangrijkste is, visum te koop bij aankomst op het vliegveld.
Dus dadelijk de hard gezochtte lonelyplanets maar weer omruilen, de fietsen weer ophalen bij de camping in Cuenca, terug naar Madrid, en dan de 13e in het vliegtuig op naar Amsterdam (grapje, alleen voor een uurtje dus jullie mogen komen zwaaien), en op naar Tanzania!
