Bergen, vosjes en enge mannen.

 Langs het kanaal, tja ergens nog in België

 For my manhood...

 De eerste lekke band, Joris fiets, geplakt door...

 De eerste echte berg, best wel even zwaar.

 De gitaar wordt veel gebruikt bij chill-momenten, en deze foto komt op de cdhoes.

 Mooi hè, op weg naar het Massief Central en Le Puy.

 De pelgrimskamer.

 Liefde!

Het dal van Buèges, gelukkig waren we hier weer boven, en had Joris een colaatje.


Lieve mensen,

Het is weer tijd voor een verhaaltje.
Allereerst zal ik even vertellen waar we zijn, want dat was de vorige keer geloof ik niet helemaal duidelijk.
Nu, we zijn praktisch aan de kust, bij Beziers, als het goed is kunnen we vanmiddag de golven aantikken.

En dat betekent ook dat we gelukkig weer flink aan het fietsen zijn, de knie is wonder boven wonder weer heel, gelukkig. En laat het knietje nu tegen alle adviezen in door het beklimmen van de bergen zijn evenwicht weer gevonden hebben.
En wat een bergen hebben we beklommen! Als slakken kruipen we uur na uur in de brandende zon uit dalen omhoog, om er daarna weer met een ongelooflijke vaart uit te sjezen. Maar de uitzichten die we hebben zijn ongelooflijk schitterend, en nooit zo mooi op een foto vast te leggen, helaas!
We zien veel slangen, de meeste gelukkig plat en dus dood, maar tijdens de klimmetjes zien we ook levende wegschieten. Met sandalen aan ben ik altijd een beetje bang dat er nog eens een in de teentjes hapt. En we zagen ook een das, een marter, molletjes, allemaal dood.

We zien ook levende dieren. Enkele dagen geleden kwamen we op een bio-camping aan, schitterend rustig en groen. Na het inchecken bleek er nog wel een kleine 'maar' te zijn, namelijk dat er een vosje rondliep, en die hield zo van schoenen, dat hij deze 's nachts bij de tenten weghaalde.
Na het installeren van ons tentje helemaal in een stille uithoek van de camping, en een duik in de rivier komen we aan bij ons onderkomen en warempel; zowel de slaapzak als allebei onze schoenen zijn meters over het gras versleept! De vos is dus al in de buurt.
Dan komt er een man in een auto onze richting ingereden. Hij zegt dat ie net bij de receptie is geweest (die al gesloten is), en dat hij zich wil installeren, maar is vergeten waar het sanitair is. Wanneer Joris het aan hem uit wil gaan leggen, excuseert hij zich en rijdt gauw weg, de camping af. Dat vinden we echt enorm gefreacked en we zitten onszelf lekker bang te maken. Als na een rondje camping blijkt dat hij niet eens op de camping is gaan staan, besluiten we in het donker onze tent op te pakken en naar een bewoonder stuk camping te verslepen. Wanneer we als laatst teruglopen om de tent op te halen, loopt ie daar opeens, de vos! Wat te gek, en hij is helemaal niet bang voor ons, we kunnen hem zelfs praktisch aaien, al leek dat niet zo'n goed plan gezien tamme wilde dieren soms aan hondsdolheid leiden.
De rest van de nacht spookt de vos rond de tent en de man in ons hoofd, en slapen we beroerd, maar het is wel weer een avontuur.

We hebben ook nog een korte ervaring gehad met het pelgrimsschap op onze weg naar Le Puy, een pelgrimsstad. De dag dat we naar deze stad fietsten was de enige dag tot nu toe met slecht weer. Het leek ons dus wel lekker om in plaats van een natte camping een gite op te zoeken. Nu is het centrum van Le Puy heel oud, zijn de straatjes heel nauw en stijl en van vulkaansteen. Dat betekende dus dat we onze fietsen al een uur stijl straatje op, stijl straatje af aan het duwen waren, en er sprake was van een total work out, op zoek naar dat ene goedkope hostel. Helaas hostel al vol met pelgrims, maar er zou er nog één zijn, die zelfs gratis was. Nu hadden de alarmbellen moeten gaan rinkelen, maar we vonden dat gratis op dat moment wel lekker klinken. Aangekomen bij de poort van het hostel staan er al een heel dozijn pelgrims te wachten, gelukkig mogen we juist naar binnen. We worden ontvangen door een heel stel liefdadigheidsmedewerkers die klaarstaan om al onwe bagage te behandelen met anti-punaisespray. Voor wie de vertaling wil hebben; antivlooien. Geen ontkomen aan, en alles wordt ingespoten voordat we de slaapzaal betreden. Gelukkig dat we vroeg zijn, want daardoor krijgen we bedjes toegewezen in een soort van kostschoolzaal, een zaal met allemaal hokjes met een bed en een bureautje, stoel, bloemetjesbehang en dito wollen deken. De andere optie was de grote slaapzaal zonder hokjes. Dat was dus apart slapen die nacht, met de handjes boven de deken en om negen uur het licht uit. Het leven van een pelgrim gaat niet over rozen. En toen we bij het krieken van de dag godvergeten oord verlieten keek menigeen met een jaloerse blik naar onze fietsen!

We fietsen dus nog even door, hopelijk zijn we met een paar dagen in Spanje. Dan vast weer meer!

Oja, bij het vorige bericht konden er geen reacties worden geplaatst, we snappen niet helemaal waarom niet, maar nu kan het na het wat klooien aan de instellingen wel gelukkig!
Liefs Joris en Joëlle

Over heksen, knieën en koekkoeksklokken.

Lieve allemaal,

Internetcafé's, het is een uitstervend ras.
Alhoewel de wereld 'kleiner' is geworden dankzij het grote netwerk, moet je tegenwoordig als reiziger je eigen 'point de connection' met je meezeulen om de wereld thuis als dichtbij te ervaren. Omdat we heel bewust eigenlijk even echt ver weg wilden zijn hebben we geen wifi-wapen en zitten we nu in Cluny, midden Frankrijk, in een aardig hotelletje, achter een ouderwetse ordinateur met Frans toetsenbord, waardoor typen weer aanvoelt als typen.
En het gaat goed met ons, we zijn bruin, sterk, en blond aan het worden. De zon werkt dan ook goed mee. Al werden we afgelopen week ook een keer wakker met ijs aan de binnenkant van de tent, het smaakte gelukkig naar aardbeitjes. We fietsen met de boekjes van Benjaminse over stille plattelandsweggetjes, over de jaagpaden langs het lege kanaal van de Soane, we zien veel: 'kijk Joor, een 'roof'!, en koeien, maar dan wit. En heel gek; maar overal in Frankrijk hebben ze koekkoeksklokken in de bomen verstopt, meestal meer dan één, zodat je nooit echt goed kan horen hoe laat het is.

We hebben al één leuk verhaal, en dat is het verhaal van de dag dat we drie campings aandeden, die allemaal nog gesloten waren. We fietsen vroeg in de avond weer eens langs een lang kanaal in midden Frankrijk, waar nog minder mensen wonen per m2 dan in noord-Zweden, en zagen daar een schattig huis met oude man. Joris trok zijn stoute schoenen aan en vroeg of de man een plekje voor onze tent wist. Met een ruim gebaar wees de man naar zijn tuin. Nou dat aanbod namen ze gretig aan. Nog voordat de tent stond, stond er een fles wijn op tafel. We hebben het franse eet-ritme nog niet overgenomen en moesten ook nog koken. Pas de probleme! Bij het binnengaan van het huisje stapte je ook direct in de wondere wereld van een Frans boerderijtje anno 1880. Houten balken, groene kozijnen, kacheltje, schapenvelletje, grote stapels kranten, honderde potjes en pannen, spinnewebben waar je maar kon kijken en natuurlijk wijn, brood en kaas. Maar er was werk aan de winkel, dus hup, Joor achter het fornuis, Joëlle achter de afwas, waarbij meteen de gootsteen wijn eerste poetsbeurt in 30 jaar kreeg. Samen met onze professeur hebben we toen heerlijk gegeten en gepraat over het leven in Frankrijk en Mali, tja, of we daar naar toe zouden moeten gaan, hij was er heel duidelijk over, ga maar naae Tunesië, dat is veel veiliger!

We hebben ook een heks gezien, moet je voorstellen; je wordt, na een barre fietstocht, bij aankomst op een camping vriendelijk ontvangen met een gratis koud blikje bier. Maar voordat je in de gaten hebt wat er gebeurd, zit je in de val.. drie uur lang zit je met drie fotoboeken op je schoot vol met ansichtkaarten en bedankbriefjes verstuurd door behekste campinggasten, en met een compres op je knie, terwijl je voelt dat koelen écht geen goed idee is..

Tja, de linkerknie van Joëlle, die heeft een klein smetje. En het ging zo voortvarend de eerste drie dagen, totdat er iets vreselijk pijn ging doen in het complexe gewricht. De dokter wist het meteen te vertellen; de miniscus. Het devies; rust en heel veel ibuprofen. Telefonisch consult met fysio Ruud gaf welliswaar een andere uitslag; 'knieën zijn zo ingewikkeld, daar kun je alleen met een goede test iets over zeggen', maar het advies was nagenoeg hetzelfde: 'fiets alleen berg af, met wind mee en slik heel veel ibuprofen'. En nu gaan we dus niet zo ver iedere dag, alleen berg af dus.. al beginnen we morgen aan de beklimming van het massief central.
Wens ons succes!

Veel liefs, Joris en Joëlle